Aile şirketleri, Türk ekonomisinin temel direğini oluşturmakta ve tüm işletmelerin yaklaşık %95’ini temsil etmektedir. Ancak bu kuruluşlar kritik bir zorlukla karşı karşıyadır: Sadece %30’u ikinci nesle, yalnızca %10’u üçüncü nesle kadar varlığını sürdürebilmektedir. Hızlanan küreselleşme çağında, iç pazara odaklanmak artık uzun vadeli geçerli bir strateji olmaktan çıkmıştır. Bu makale, Türk aile şirketleri arasında uluslararasılaşmanın gerekliliğini inceleyerek, stratejik yolları, yönetim dönüşümünü, ortaklık modellerini ve çok kuşaklı sürekliliği sağlarken başarılı küresel entegrasyonu kolaylaştıran kurumsal mekanizmaları analiz etmektedir.