Duygularımız

Duygular bazen bir misafir gibi gelir; sessizce oturur içimize.Bazıları huzur bırakır, bazılarıysa fırtına. Ama en çok da görmezden gelindiğinde büyürler. İnsan çoğu zaman güçlü olmak için hissetmemeye çalışır. Oysa gerçek güç, hissettiklerini inkâr etmeden yaşayabilmektir.Bir kırgınlık, sadece yaşanan olay değildir mesela.Belki anlaşılmamış bir çocukluk, belki yarım kalmış bir cümledir.Bir insanın öfkesi bile çoğu zaman “beni fark et” diye bağıran yorgun bir kalptir.Mutluluk da sürekli gülmek değildir.Bazen sabah camdan giren ışığı fark etmektir, bazen içinden geçen ağır düşüncelere rağmen devam edebilmektir hayatına. Çünkü insan, aynı anda hem yorulup hem umut edebilir.Duygularımız düşmanımız değil.Onlar iç dünyamızın dili.Korkularımız bize neyi önemsediğimizi, özlemlerimiz neyin eksik olduğunu, sevgimiz ise kim olduğumuzu anlatır.Ve belki de insanın en büyük yolculuğu, başkalarını anlamadan önce kendi kalbinin sesini duymayı öğrenmesidir.